Alkhair Stichting – Qurbani-project 2026
Jouw kans om het geven te vernieuwen

Ten eerste

De commissie is van mening dat qurbani een sterk bevestigde sunnah is volgens de meerderheid van de juristen, in tegenstelling tot Abu Hanifa en een overlevering van Malik en anderen die het verplicht achten voor de rijken.

Het is een ritueel dat de islam heeft aangemoedigd en waarvan de verdienste is geprezen, zoals in de uitspraak van Allah: ﴿Bid dan tot jouw Heer en offer﴾ [Al-Kawthar: 2], en in vele hadiths, waaronder de hadith in Muslim: de Profeet ﷺ offerde twee witachtige gehoornde rammen, slachtte ze met zijn eigen hand, sprak de naam van Allah uit en zei takbir, en plaatste zijn voet op hun zij.

Qurbani behoort op de dag van het offer tot de meest geliefde daden bij Allah. Zij zal op de Dag der Opstanding komen zoals zij is geslacht, haar bloed wordt op een plaats van aanvaarding ontvangen voordat het de grond raakt, en zij is de sunnah van Ibrahim volgens de uitspraak van Allah: ﴿En Wij losten hem in met een geweldig offer﴾ [As-Saffat: 107]. Voor elke haar van het offerdier krijgt de offeraar een goede daad. Het is afkeurenswaardig voor iemand met voldoende middelen om het na te laten, en geld wordt niet aan een betere daad besteed dan aan qurbani wanneer deze wordt verricht met de intentie de sunnah te volgen en vrij van verkeerde bedoelingen en in overeenstemming met de wijsheid van de wetgeving.

Ten tweede

Volmacht geven voor het slachten van qurbani is toegestaan volgens de consensus van de juristen, op basis van de uitspraak van Allah: ﴿Stuur dan één van jullie met dit zilver van jullie naar de stad﴾ [Al-Kahf: 19], en op basis van wat is overgeleverd in al-Mustadrak van al-Hakim: “O Fatima, ga naar jouw offer en wees erbij”, omdat dit goedkeuring inhoudt van vertegenwoordiging.

Het is religieus aanbevolen dat de offeraar zelf bij zijn offer aanwezig is. Als dat niet mogelijk is, is daar geen bezwaar tegen. Volmacht is geldig zowel in het land van de offeraar als daarbuiten, naar eigen keuze en in overeenstemming met het religieuze belang.

Het beste is dat iemand die daartoe in staat is één offer in zijn eigen land verricht en een ander daarbuiten. Als dat niet mogelijk is, dan is één van beide voldoende naar gelang zijn vermogen.

Ten derde

De commissie is van mening dat de doorslaggevende factor de intentie van degene is die de volmacht geeft, omdat hij het offer uit zijn eigen bezit ter wille van Allah geeft om beloning te zoeken. Daarom heeft de handeling van de gemachtigde bij het slachten geen afzonderlijke intentie nodig.

Ten vierde

De commissie acht het toegestaan de slachtdagen uit te breiden tot de dag van Eid en de drie dagen daarna, overeenkomstig de mening van al-Shafi’i en al-Awza’i en een aantal tabi’in, als vergemakkelijking voor de offeraars en voor instellingen die het slachten namens hen uitvoeren, vooral omdat veel offeraars laat zijn met het betalen van de prijs van het offer. Dit is gebaseerd op het overgeleverde woord: alle dagen van tashriq zijn slachtdagen.

Ten vijfde

Het is toegestaan qurbani-vlees te bewaren tot na de dagen van Eid en tashriq, en er is geen vaste grens voor de bewaartijd, omdat de Profeet ﷺ dit zonder tijdsbeperking toestond. Het bewijs daarvoor is wat al-Bukhari heeft overgeleverd: “Eet, voed anderen en bewaar”, want de mensen verkeerden dat jaar in nood en ik wilde dat jullie hen zouden helpen.

Op basis hiervan is het toegestaan de distributie van qurbani-vlees uit te stellen tot na de dagen van Eid en tashriq, zelfs voor maanden, vanwege de religieuze toestemming en het belang dat dit heeft voor armen, behoeftigen en andere begunstigden van qurbani-vlees.

Ten zesde

Het is toegestaan qurbani-vlees in te vriezen en te verpakken, omdat dit middelen van bewaring zijn. Aangezien de wetgeving bewaring toestaat, is elk middel dat dit verwezenlijkt toegestaan, want middelen hebben de regels van doelen. Geen bepaald middel is verplicht tenzij de wetgever dat specificeert, en dat is hier niet het geval. Invriezen is zelfs beter omdat het behoud mogelijk maakt via wetenschappelijke en hygiënische methoden, waardoor de houdbaarheid wordt verlengd. Indien nodig kan het gedurende het hele jaar worden verdeeld. Dit realiseert het religieuze belang en de doeleinden vanwege het grote aantal mensen dat van dit vlees kan profiteren, of het nu als bevroren of ingeblikt vlees bij de armen en anderen aankomt.

Ten zevende

De commissie acht het toegestaan om qurbani, zelfs als het bevroren of verpakt is, van het ene land naar het andere te vervoeren als het naar familieleden gaat of naar mensen die het meer nodig hebben dan in het land van herkomst. Dit is de mening van de meerderheid van de juristen. Als er echter geen noodzaak of reden is om het te vervoeren, dan is er onder de juristen een bekend verschil van mening tussen afkeuring, toestemming en verbod, terwijl het offer nog steeds geldig is. De commissie acht de overdracht absoluut geldig, en dit is ook de mening van de meeste hedendaagse juristen, vooral omdat de behoefte eraan dringend is in landen waar oorlogen, noodsituaties en hongersnoden veel voorkomen, en bovenaan vandaag wat de mensen van Gaza is overkomen. Daarom is het toegestaan het te verplaatsen van het land van de donor naar Gaza of Soedan en vergelijkbare moslimlanden die nog meer behoefte hebben aan voedsel en gewone drank, laat staan aan vlees dat hen dagen en weken kan voeden.

De opvatting dat het toegestaan is qurbani te verplaatsen van het ene land naar een ander land waar er meer behoefte aan is, maakt het vandaag gemakkelijker voor mensen om dit ritueel levend te houden. Het vergemakkelijkt ook het werk van liefdadigheidsinstellingen die namens individuen qurbani kopen, slachten, invriezen en verdelen onder de meest behoeftigen in de moslimlanden, in uitvoering van de uitspraak van Allah: ﴿En wanneer zij op hun zij vallen, eet er dan van en voed de tevreden en de vragende﴾ [Al-Hajj: 36].

Uit voorzichtigheid en om verschil van mening te vermijden, adviseert de commissie degene die op deze manier qurbani verricht en volmacht geeft om alle extra kosten boven op de prijs van het offer te dragen; ook daarvoor wordt hij beloond.